Tækifærismennska eða heilög einfeldni ?

Það er mjög furðulegt að hugsa til þess hvað Ólafur Skúlason komst langt á framabraut innan kirkjunnar sem utan, þegar þess er gætt að svo virðist í dag sem enginn hafi stutt hann eða staðið með honum á nokkurn hátt.
Allir þeir sem sleiktu sig upp við Ólaf meðan hann var og hét, hafa nefnilega í seinni tíð verið á harðahlaupum frá öllu því sem tengir þá við hann og reyna sem mest að gera lítið úr samskiptum sínum við hann. Þó hefur það nú komið fram að Ólafur hafi jafnan ráðið sviðinu þar sem hann var hverju sinni og aðrir viðstaddir fruktað fyrir honum.
Ég veit t.d. um prest nokkurn sem heldur úti bloggsíðu og skrifar þar ýmislegt athyglisvert. Viðkomandi maður er með menntagráðu með aðaláherslu á siðfræði frá erlendum háskóla og nefnir það að sjálfsögðu á síðu sinni sér til gildisauka, enda er slíkt ekki lítið veganesti fyrir mann í öllu siðleysinu hérlendis. Prestur þessi mun hafa starfað sem biskupsritari hjá kirkjunni þegar Ólafur Skúlason var þar starfandi biskup. Hann þekkti þó Ólaf Skúlason auðvitað ekki neitt og hafði náttúrulega lítil sem engin samskipti við hann sem biskupsritari - eins og gefur að skilja !
Þessi ágæti maður skrifaði á bloggsíðu sína eftir hið umtalaða sjónvarpsviðtal sl. haust við Guðrúnu Ebbu Ólafsdóttur, að hann hefði eftir viðtalið fyllst óhug og setið sem lamaður !
" Hvílík skepna hefur þessi biskup verið ! " segir hann svo, en dregur um leið í land, - sennilega fyrir áhrif siðfræðigráðunnar, og talar um að maðurinn hafi verið sjúkur, sem er skynsamlega ályktað. En í lok pistils síns segir viðkomandi svo : " Eftir að ég skrifaði um þessi mál í sumar, höfðu einar fjórar konur samband við mig og sögðu mér hryllilegar sögur úr sinni barnæsku. Ég bað þær um að tala við Stígamót. Hvatti þær til að koma fram. Bið þær um að hringja aftur ef ég get leiðbeint þeim frekar því að nöfn þeirra gleymdust mér ! "
Ég las þessi orð mannsins þrisvar sinnum því ég átti dálítið erfitt með að skilja þau. Hann segir að konurnar hafi sagt honum hryllilegar sögur, allar fjórar, og hann man ekki hvað þær hétu. Hann benti þeim bara á Stígamót ?
En nú við breyttar aðstæður, sér hann að líklega hefði hann þurft að sinna þessu eitthvað meira og hvetur konurnar til að hafa samband aftur, ef hann gæti hjálpað þeim eitthvað...!  
Til hvers skyldu þær nú hafa verið að hringja í hann ef ekki til að fá hjálp ?
Einhvernveginn finnst mér nú að þessi prestur með siðfræðigráðuna sé ekki alveg sannfærandi í málflutningi sínum með þetta og það læðist svona að manni sú hugsun að hann hafi einfaldlega ekki haft mikinn áhuga á því sem konurnar voru að segja og hugsanlega haft það eitt í huga að losna úr símanum sem fyrst.
Ég velti því líka fyrir mér hvort ég myndi gleyma svo létt nafni konu sem hringdi í mig og segði mér hryllilega reynslusögu úr lífi sínu ?
Og þarna var um fjórar konur að ræða sem gleymdust allar hvað nöfnin snertir !
Eins og ég sagði hér fyrr, þá virðast býsna margir hafa gleymt öllum samskiptum sínum við Ólaf Skúlason og hvað þeir hoppuðu í kringum hann hér áður fyrr, hlóðu á hann lofi og mærð og hengdu á hann fálkaorður og fleira upphefðardrasl. Nú vilja þessir fyrri viðhlægjendur hans ekkert við hann kannast á nokkurn hátt og undrast - eins og þeir segja - skepnuskap mannsins. Fálkaorðurnar hafa kannski í hans tilfelli bara verið eins og einhverskonar yfirskilvitleg staðfesting á því - að í kvennahópi hafi hann verið sem fálki innan um rjúpur.
Er það ekki með ólíkindum hvað sumir menn komast langt - einir og óstuddir ?
Og fá fálkaorður án þess að nokkur eigi hlut að máli aðrir en þeir sjálfir !
Ég furða mig eiginlega á þessu en verð þó að segja eitt að lokum.
Jafnvel þó menn gleymi nú Ólafi Skúlasyni og öllum hans ferli, vegna mannlegrar gleymsku og nauðsynja sinna, þá eiga menn nú ekki að gleyma nöfnum fjögurra manneskja sem senda þeim fjórfalt hjálparákall í síma og það ætti útlærð gráða í siðfræði að geta sagt hverjum manni !

Um presta og prestur og fleira

Þar sem ég hef þegar látið í ljós þá skoðun mína að veigamikill munur sé á því hvort presturinn er karl eða kona, tel ég rétt að þær konur sem hafa tekið sér það hlutverk að verða hirðar í kristinni kirkju, verði ekki nefndar prestar heldur prestur. Þannig er karlmaðurinn prestur en konan presta.
Munurinn á tilskipuninni í hlutverkið er sá að prestsskipun karlsins er samkvæmt Orði Guðs en prestsskipun konunnar er samkvæmt orði heimsins eða kirkju sem fylgir kröfum tíðarandans.
Nýyrðið - presta -  ætti að falla vel að íslensku máli og nútíðarvaldið ætti því ekki að þurfa að vera ósátt við það, þar sem það undirstrikar líklega sérstöðu konunnar á enn einum sigurvelli kvenréttindabaráttunnar.
Það er nefnilega eitt höfuðeinkenni Laodíkeu-tímans sem er síðasta kirkjuöldin, að konum er beitt gegn körlum. Það er uppreisn í gangi gagnvart lögum og reglu, aga og heilbrigðum gildum, og höfuðmottó þeirrar uppreisnar er og hefur verið " mannréttindi " !
Undir fána baráttu fyrir mannréttindum felst barátta fyrir nýrri hlutverkaskipan karls og konu, barátta fyrir siðlausum markmiðum, barátta fyrir virðingarleysi gagnvart lífinu á frumstigi og lokastigi, barátta fyrir niðurrifi félagslegra gilda.
Sameiginlega hafa karlar og konur byggt upp þjóðfélög fram til þessa. Heilbrigðir einstaklingar vaxa best upp í samfélagi þar sem karlinn er karl og konan er kona, karlinn er faðir og konan er móðir. Þegar þessu er öllu snúið á hvolf og samstarfi kynjanna ógnað, raskast öll lögmál og samfélagsfriðurinn er úti. Hverjum er það í hag ?  Hvorki körlum, konum - eða börnum !
Öll ófremdar-framvinda byrjar yfirleitt með því að röngum aðila er réttur litlifingur. Það leiðir svo af sér -  að gengið er á lagið og höndin öll tekin.
Endurskoðun allra hluta, í þágu þess andavalds sem öll gildi vill brjóta og afnema - svo lögleysan ein ríki - er nú á teikniborði tíðarandans.
Uppreisnarandi er að verða allsráðandi þáttur í viðhorfi nútímamannsins til samfélagslegra gilda. Menn vilja hafa frelsi til alls og þola engin höft.
En frelsi eins til að kúga annan býður heim ófrelsi fyrir allt samfélagið !
Margir þjóna í dag markmiðum sem þeir munu síðarmeir sjá að voru röng.
Jákvæð hugtök eru notuð meira og meira til að tryggja neikvæðum hlutum framgang og fjöldinn allur af fólki lætur blekkjast. Þegar það loksins sér hvernig í pottinn hefur verið búið, verður orðið of seint að bjarga málum við.
Mannkynið allt er á fyrirfram hannaðri sporbraut til heljar, hvort sem horft er til  hins náttúrulega umhverfis eða andlegrar stöðu.
Þar er framvinda í gangi sem verður ekki stöðvuð héðan af. Unnið er af kappi víða um heim af allskyns myrkraöflum að undirbúningi fyrir valdatöku sem slík öfl hafa lengi stefnt að. Meðan Bandaríkin og Sovétríkin stóðu brynjuð hvort gegn öðru, var slík valdataka ekki gerleg, en nú getur austrið og vestrið sem best tekið höndum saman og lotið sama leiðtoga - og hann mun koma í fyllingu tímans.
Sagði ekki Paul Henri Spaak, utanríkisráðherra Belgíu  forðum eftirfarandi orð :
" Við viljum leiðtoga sem er nógu öflugur til að njóta almenns trausts. Sendið okkur slíkan mann og hvort sem hann er guð eða djöfull, þá munum við taka á móti honum ! "
Spaak þessi var formaður nefndar sem vann að undirbúningi stofnunar Efnahagsbandalags Evrópu á sínum tíma !





 

Hver eru tákn tímanna ?

Fram eftir öldum þjónuðu eingöngu karlmenn sem prestar í kristnum kirkjum og allt þar til á okkar tímum þótti það ekkert sérstakt misréttismál gagnvart konum.

Þessir prestar voru reyndar ekki allir beinlínis fæddir til þess að inna frambærilega af höndum þá þjónustu sem prestsembætti á að fylgja, en það má heldur ekki gleyma því að fjölmargir prestar hafa verið miklir og góðir menn í hirðisstarfi sínu. Og það má heldur ekki gleymast að þótt konur hafi ekki gegnt embætti sem prestar, var hlutverk þeirra innan kristinna safnaða alls ekki lítið, það mun öllu frekar hafa verið slíkt að það verður seint ofmetið.

Margháttuð mikilvæg þjónustustörf sem konur höfðu með höndum, voru allt frá upphafi unnin innan safnaðanna og flest bendir til þess að kristið æskulýðsstarf hafi lengi framan af hvílt á herðum þeirra. Við getum t.d. séð það í Biblíunni að Tímóteus átti móður og ömmu sem voru mikilhæfar kristnar konur og eru þær báðar nefndar með nafni í Ritningunni.

Við getum merkt það á því og mörgu öðru að hlutverk kvenna í kristnum samfélögum var hreint ekki lítið eða ómerkilegt eins og sumir vilja vera láta, þó þær hafi ekki verið settar til þess að þjóna þar sem prestar.

Kvenprestar voru hinsvegar yfirleitt til staðar í flestum heiðnum trúarbrögðum. Það voru til margskonar hofgyðjur, Vestumeyjar, Bakkantinnur og fleiri afbrigði af því tagi. Ég ætla samt ekki að fjölyrða um það mál að sinni, þó mér þyki rétt að  undirstrika það að kristindómurinn hafði fram á okkar daga þá sérstöðu að vígja eingöngu karla til prestsembætta. Sú tilhögun mála varðar ákveðna hlutverkaskipan sem undirstrikuð er í Guðs Orði.

Nú hefur hinsvegar sú kirkja sem við höfum sem kristna kirkju í dag, látið undan þrýstingi tíðarandans og breytt fyrri hlutverkaskipan. Þar eru nú kvenprestar komnir til starfa og brátt verða konur líklega orðnar í meirihluta í prestastétt.

Ég tel að með þeirri breytingu sé kristin kirkja ekki lengur það sem hún var né það sem hún á að vera. Það er mín skoðun og ég fer ekki af henni  - meðan ég les það út úr Orðinu að hver hafi sitt hlutverk í áætlun Guðs og eigi að halda sinni stöðu.

Við vitum það hinsvegar að nú til dags er oft talað um kvennakirkju og kannski á kirkjan öll eftir að verða slík kirkja, en í henni verður Kristur náttúrulega ekki höfuðið því slík kirkja getur aldrei orðið kirkja hins Lifandi Guðs.

Kannski erum við þá að tala um allt aðra kirkju - kirkju Jessabel-andans !

Við lifum nú á tímum þar sem sjálfsagt þykir að gera uppreisn gegn öllum gömlum gildum, hvort sem þau hafa þótt góð eða slæm, því tíðarandinn er gegnsýrður þeim heilaspuna núlifandi manna að allt þarfnist endurskoðunar vegna þess að nú viti menn allt betur en áður hafi verið vitað.

Þessvegna erum við hætt að ganga gömlu göturnar, þessvegna er margt orðið á annan veg en við kannski kjósum helst - innra með okkur.

Rétttrúnaður trúleysisins ræður málum í dag með meðfylgjandi siðleysi og afneitun á  tilvist Almættisins. Undir blásandi byr hins guðlausa tíðaranda  er svo ýmislegt, sem fyrir aðeins nokkrum áratugum hefði verið talið framgangsmál siðleysis, sett fram sem mannréttindamál í dag.

Svo illa hefur okkur borið af leið hinna réttu siðaboða og það á undra skömmum tíma.

Svokölluð kvenréttindi hafa verið mikið baráttumál í nútímanum, enda búið að sá miklu til þess að svo gæti orðið, bæði í efnisheiminum og andaheiminum. Samfélagsbyggingin er öll að riðlast vegna þess að grunneiningar hennar eru að verða sundurtættar af völdum manna og djöfla.

Hjónaband, heimili og fjölskylda, allt er þetta að leysast upp í óskapnað þeirrar lögleysu sem kallast skal fullkomið frelsi í dag.

Hin aldagamla hlutverkaskipan milli karls og konu er að hrynja, því bæði kynin hafa þar yfirgefið skyldur sínar. Karlmaðurinn er að nálgast það að verða kona og konan að nálgast það að verða karl. Innan tíðar getur hin ráðandi fjölskyldumynd verið orðin svo afskræmd að fæstir munu vita þar lengur hvað er eðlilegt og hvað óeðlilegt.

Og þá mun flest til feigðar stefna, því ekki kennum við börnunum það sem við kunnum ekki lengur sjálf. Hugtök sem við höfum þekkt og haft á hreinu, hugtök eins og faðir og móðir, munu þá heyra sögunni til með þeim skilningi sem tengdist þeim.

Þegar byrjað er að gera hluti sem eru ekki af því góða, tekur það oft langan tíma fyrir fólk að sjá hvað í raun er á ferðinni. Kynslóðin sem hóf niðurrifsverkið er kannski öll fallin í gras áður en afleiðingarnar verða ljósar. Og þó þær verði ljósar munu alltaf finnast nægir hagsmunaaðilar til að verja meinvætti mannfélagsins. Það verður því aldrei neinn gerður ábyrgur fyrir samfélagslegu niðurrifs-verki, að minnsta kosti ekki fyrir neinum jarðneskum landsdómi !

Eins og fram kemur í Ritningunni, sagði Kristur mönnum að vera vakandi og lesa tákn tímanna !

Hver eru tákn tímanna í dag og hvað les fólk úr þeim ?

Hljóta þau ekki að blasa við okkur hvert sem litið er, ef við hættum bara að hegða okkur eins og strútar, og horfum vakandi í kringum okkur ?

Eitt af því sem ætti að segja okkur skýrt hvar við erum stödd í hinum ört fallandi náðartíma er það hvað hin góðu gildi eru lítilsmetin í dag ásamt gömlu götunum. Fáir horfa í trú til Jerúsalem, hinnar helgu borgar, en flestir virðast fúsir til að  lúta Babylon, móður hórkvenna og viðurstyggða jarðarinnar, skækjunni miklu.

Tákn tímanna eru skýr og segja sitt um stöðu mannkynsins og þá jörð sem við höldum áfram að vanhelga og eyðileggja sem dvalarstað lífs og framtíðar.

 

 

Nokkur hugvekjuorð á jólum

Margt hefur stuðlað að því á seinni árum að veikja stöðu kristinnar trúar innan vestrænna samfélaga. Má eflaust finna margar skýringar á því.

Aukið streymi fólks - sem aðhyllist aðra trú - inn í vestræn samfélög, er auðvitað haldbær skýring að hluta til, en margt fleira kemur til.

Svokallað frjálslyndi í kynferðismálum með tilsvarandi hnignun siðferðilegrar ábyrgðarkenndar, setur stöðugt sterkara mark sitt á vestræn samfélög.

Þau viðhorf sem þar ráða vilja skiljanlega lítið hafa með trú að gera sem setur mönnum skorður. Þau bera í sér uppreisnaranda gegn gömlum gildum og guðleysið sem í þeim býr, magnar upp siðlausan tíðaranda sem hallast æ meir að heimskulegri manndýrkun. Það er þekkt staðreynd að eftir því sem fólk menntast meira telur það sig þurfa minna á Guði að halda og afneitar jafnvel tilvist hans.

Þar við bætist sú ömurlega mynd sem fólk hefur verið að fá fram í dagsljósið að undanförnu af framferði fjölmargra kirkjunnar þjóna, hærri sem lægri, hér á landi sem og erlendis. Það er hryllilegt til þess að vita hvað misnotkun á börnum hefur verið mikil innan ýmissa kirkjudeilda og hvað ótrúir þjónar hafa aðhafst þar margt skuggalegt í skjóli sem kennir sig við kristni.

En kirkja sem mannleg stofnun er ekki Guðsríki og þeir sem þar starfa eru sannarlega misjafnir að manngæðum eins og við erum yfirleitt öll.

Að gefa sér það að prestur hljóti að vera góður og sanntrúaður maður bara af því að hann sé prestur, er ekki skynsamleg afstaða. Prestur þarf að prófast af verkum sínum og framgöngu eins og allir aðrir menn. Það eru ekki allir yfirlýstir þjónar kristinnar kirkju af þeim anda sem þeir ættu að vera. Ef svo væri stæði kirkjan ekki í þeim sporum sem hún stendur nú. Það væri vissulega yndislegt ef kirkjan væri í sannleika það sem hún á og ætti að vera - kirkja í þjónustu hins Lifandi Guðs !

En kirkjan er mannleg stofnun og mennirnir innan hennar eru flestir brothættir og breyskir - engu síður en mennirnir utan hennar. En menn sem vilja ganga í kirkjulega þjónustu á þeim forsendum að þeir vilji þjóna Guði, eiga ekki og mega ekki vera breyskir sem aðrir menn. Starf þeirra er köllunarstarf !

Þeir þurfa að helgast þeirri köllun að leiða fólk til Guðs og verða því að vera hreinir farvegir fyrir aðra. Þeir þurfa að vera endurfæddir menn, skírðir í Heilögum Anda, til að starfa í þeim krafti sem frumkirkjan meðtók beint frá naglreknum höndum hins upprisna Krists.

Engin kristin kirkja hefur haft þann eldlega kraft sem frumkirkjan hafði og engin kristin kirkja hefur haft slíkum þjónum á að skipa sem hún.

Við skulum gera okkur grein fyrir því að illskan í heiminum beinist fyrst og fremst að kristinni trú, - höfðingi myrkursins hamast sem öskrandi ljón gegn Lávarði ljóssins því tími hans til athafna er orðinn naumur og honum sjálfum er það fyllilega ljóst. Það er þegar liðið talsvert á Laodíkeutímann - síðustu kirkjuöldina, það styttist í það að uppskerunni verði safnað saman og komið í hús.

Hvað sem líður manngerðum kirkjum og kirkjudeildum, er kristin trú miklu ofar og hærra því öllu saman. Kristin trú snýst einfaldlega um það hvernig hver maður ræktar skyldur sínar við Skapara sinn - hún er samfélag við hinn Lifandi Guð. Án þess samfélags verður hver maður smám saman sálarkaldur og sviptur blessun eins og flestar kirkjur samtímans virðast vera.

Nú eru mögn lífs og ljóss að byrja að taka við sér - sól fer hækkandi í hinu náttúrulega fari og megi það sama fá að gilda í andlegum veruleika okkar.

Það er nefnilega kjarni lífsmálsins fyrir okkur öll að við lærum að leggja mannlegan hroka okkar niður og náum að skilja þann eilífa sannleika að - Án Guðs Náðar er allt vort traust / óstöðugt, veikt og hjálparlaust.

 

 

Núllstilling ómennskunnar !

Ég hef nokkrum sinnum á lífsleiðinni kynnst mönnum sem viðurkenna ekki framin mistök og sýna forherta breytni með því að verja glataðan málstað.

Það er skoðun mín að þessir menn hafi verið einna lélegustu eintökin af Homo Sapiens sem ég hef komist í kynni við.

Við mennirnir erum auðvitað þannig gerðir að við gerum mistök, það liggur í hlutarins eðli. Við erum ekki fullkomnir og erum klárlega ekki heldur á leiðinni með að verða það. En flestir sem gera mistök viðurkenna þau og læra af þeim.

Það er eitt af því sem getur fleytt okkur áfram rétta þroskaleið.

En þeir sem vilja alltaf berja höfðinu við steininn og þverskallast við öllum boðum réttrar breytni, fara eðlilega á svig við alla siðlega framför og enda oft líf sitt í skuggaheimum skítmennskunnar.

Þegar fortíð slíkra manna er orðin þannig, að þeir þola hana ekki sjálfir, eiga þeir það til að verða ákaflega minnislitlir. Þeir muna ekki eftir ávirðingum sínum og kannast ekki við neitt, hafa ekkert af sér brotið og vilja bara koma fram í ljósengils líkinu eins og hugmyndafræðileg fyrirmynd þeirra er sögð gera.

Þeir núllstilla minni sitt út frá því hvað er hagkvæmast fyrir þá sjálfa og hamra það inn í sig að þeir hafi aldrei gert neitt rangt eða brotið af sér á nokkurn hátt.

Og þessi núllstilling ómennskunnar verður svo þeirra vörn þar til öndin skreppur úr skrokknum og sálin liggur ófleyg eftir - eins og samankuðlað eyðublað fyrir inngöngu á ónefndan stað.

Ég hef kynnst svona mönnum, eins og ég segi hér að framan, en sem betur fer ekki mörgum. Það er nefnilega ekki hægt að upplifa neitt nema hryggð í samskiptum við slíka dauðans vesalinga.

Maður sér ekki hvað síst þá hvað mannlegur aumingjadómur getur orðið mikill þegar fólk vinnur gegn öllum sínum skárri eigindum og eitrar þannig innviði sína með takmarkalausri sjálfselsku.

Stundum er svona núllstilling ekki bara huglægt varnartæki einstaklinga til  samviskuþvottar, þetta getur líka átt við félagslegar heildir, samtök og flokka !

Við þekkjum líklega dæmin um slíkt ? Við eigum að þekkja yfirgengilegt ábyrgðarleysi íslenskra ráðamanna gagnvart almannahag og algera afneitun þeirra á því að þeim hafi orðið eitthvað á, við eigum að þekkja hvernig hagsæld heillar þjóðar var sturtað niður í skítinn, svo að alikálfar einkahyggjunnar gætu áfram blómstrað og blóðsugubankarnir komist aftur á fót.

Við eigum öll að hafa heyrt viðkvæði innmúraðra og innvígðra aðstandenda til varnar siðvilltum brotamönnum : " Þeir brutu engin lög ! " ; þó vitað sé að viðnámi laganna var vikið burtu svo séní frjálshyggjunnar hefðu svigrúm til svívirðilegra auðgunarbrota á kostnað þjóðarinnar.

Við eigum að þekkja þetta allt saman og þá núllstillingu ómennskunnar sem þessu fylgir. Og því er það eðlilegt að menn hafi þá sannfæringu í dag að íslenskum yfirvöldum síðustu tuttugu ára beri engin virðing og traust milli almennings og yfirvalda í þessu landi sé nánast ekki neitt.

Nýlega viðhafði þingmaður úr Stóra Þjóðarógæfuflokknum eftirfarandi orð í sjónvarpi um málefni ríkissjóðs : " Þetta er sjóðurinn okkar allra og okkur ber því að umgangast hann með virðingu ! " 

Virðist ekki augljóst af þessum orðum að þau séu byggð á uppsettri núllstillingu minnis - minnis sem nær greinilega ekki til neins sem gerðist árið 2008 eða fyrir það ?

 

 

 

Why Europe Slept !

Þegar John F. Kennedy var ungur maður, skrifaði hann bók um andvaraleysi Englendinga á uppgangsárum Hitlers. Hann nefndi bókina Why England Slept.

Í bókinni færir Kennedy fram ýmislegt sem skýringar á því hvað sofandaháttur breskra stjórnvalda var mikill gagnvart yfirgangi Þjóðverja - þó að hann sem dæmigerður Bandaríkjamaður, tali kannski enganveginn eins skýrt varðandi meginástæðuna eins og sumir aðrir hafa gert í þessu sambandi.

Hinsvegar er það nokkuð ljóst að hin hægrisinnuðu stjórnvöld í Bretlandi voru svo upptekin af því að Sovétríkin væru óvinurinn og rauða hættan var í þeirra augum svo yfirþyrmandi, að þau gerðu sér enga grein fyrir hvítu hættunni sem var að rísa upp með ógnarvaldi sínu í miðri Evrópu. Breska fjármálavaldið með Englandsbanka í broddi fylkingar hikaði því ekki við að pumpa nazistaveldið upp með ýmsum hætti.

Ráðamenn Englands sáu bara vaxandi afl sem myndi herja í Austurveg  " Drang nach Osten "  - og það var hið besta mál að þeirra mati. Þeir sem öðruvísi hugsuðu á hægri væng breskra stjórnmála á þeim tíma og þeir voru reyndar ekki margir, voru settir út í kuldann og reynt með flestum ráðum að þagga þá í hel. Rétthugsun þess tíma í Englandi gekk út á það að Hitler myndi taka kommana í gegn og ekkert væri að óttast fyrir Breta. Það er eitt það lofsverðasta sem segja má um Winston Churchill, að hann var, þrátt fyrir eitilharða afstöðu gegn Sovétríkjunum til margra ára, tiltölulega snemma fær um að sjá hverskonar ógn var að rísa upp í Þýskalandi- nazismans, fyrir Bretland og allan heiminn.

Nú til dags mætti alveg hugsa sér, að ungur námsmaður í Bandaríkjunum gæti skrifað, ef fer sem horfir, bók eftir svo sem 20 ár, það er að segja ef Bandaríkin verða þá enn til, og bókarheitið yrði - Why Europe Slept.

Í þeirri bók væri höfundur að reyna að koma fram með einhverjar skýringar á því hvernig og hversvegna Evrópa hefði gengið múslimum á hönd í heilu lagi á tiltölulega skömmum tíma !

Rétthugsun stjórnvalda um alla Evrópu hefur nú lengi gengið út á það, að hlynna að fjölmenningu og ýtt hefur verið undir vaxandi áhrif innflytjenda á evrópsk samfélög. Aldagömlum þjóðmenningararfi er kastað kæruleysislega út í horn en innflutt viðhorf framandi menningargilda sett á stall.

Evrópa sefur og skynjar ekki hættuna af fjölmenningar-dýrkuninni !

Og á meðan vex þeim öflum styrkur sem vilja ekki sjá þá Evrópu sem við kynbornir Evrópumenn höfum byggt upp á liðnum öldum og áratugum. Framtíðarsýn slíkra afla er múslimsk Evrópa - kirkjur út og moskur inn !

Í því sambandi stjórnar umræðunni ein rosalegasta rétttrúnaðarhugsun okkar tíma. Það er villuhugsun sem gengur út á linnulausan undanslátt gagnvart þeim öflum sem eru í raun að yfirtaka samfélög okkar innanfrá og gera þau að sínum. Hættan eykst með hverju ári og einnig hér á litla landinu okkar.

Þeir sem vara við hættunni í þessum efnum, eru yfirleitt ásakaðir fyrir að vera fullir fordóma,  þjóðrembu, þröngsýni og skilningsleysis gagnvart kalli nýrra tíma. Það er venjan að beita slíkum ásökunum til að þagga niður í þeim sem vilja vera leiðinlegir - eins og sagt er -  og tala um óskemmtilega hluti.

En draumar eru draumar og veruleiki er veruleiki. Þeir sem lifa í draumaveröld hljóta fyrr en síðar að brotlenda draumafleyi sínu á hrjóstrum veruleikans.

Engin lífsgæði eru sjálfgefin. Það þarf að hafa fyrir öllu og berjast fyrir því sem við höfum, vernda það og vaka yfir hverjum ávinningi, annars verðum við rænd og yfirstigin af öflum sem sitja á svikráðum gagnvart framtíðarheill okkar.

Evrópa sefur enn sínum dauðasvefni og fari sem horfir, að hún vakni ekki til varnar sínum gildum, töpum við álfunni okkar áður en langt um líður í hendur múslima.

Málið er ekki flóknara en það !

 

AÐ SAMKOMU LOKINNI...........

 

Eins og undirritaður þóttist vita var Bjarni Ben II. endurkjörinn formaður Stóra Þjóðarógæfuflokksins á landsfundi hinna breiðu baka, enda búinn að sanna mikilvægi sitt fyrir hagsmuni þeirra sem vilja stuðla að áframhaldandi þjóðarógæfu. Yfirlýsing Bjarna Ben II. um Dabba Odds sem farsælasta leiðtoga flokksins á seinni árum, færði honum vafalaust allmörg atkvæði úr herbúðum gamla einvaldsins, enda allir þar þeirrar trúar að farsæll leiðtogi flokksins þurfi ekkert endilega að vera farsæll leiðtogi fyrir land og þjóð.

Raunar getur þetta tvennt enganveginn farið saman þar sem stefna flokksins gengur alfarið út á aðhlynningu sérhagsmuna og gefur nánast skít í allt sem þjónar hagsmunum heildarinnar. Af því leiðir auðvitað að flokkurinn er réttnefndur þjóðarógæfuflokkur.

Landsfundurinn var augljóslega sammála um að allir þingmenn flokksins væru réttir menn á réttum stað. Engin gagnrýni kom fram á fólk eins og Þorgerði Katrínu og Guðlaug Þór sem ættu þó almennt séð að hafa mjög skertan orðstír eftir það sem á undan er gengið. En í augum sérspilltra flokksmanna virðast þau bara enn gjaldgengari en áður !

Í því sambandi ber kannski að hafa það í huga, að íslenska þingið er orðið í augum almennings nokkurskonar þriðja flokks útfærsla af bandaríska þinginu, sem er búið að vera lokaður sérhagsmunaklúbbur til fjölda ára, þing sem nýtur afskaplega lítils trausts meðal almennings eins og það íslenska.

Menn á landsfundinum hafa því kannski hugsað sem svo " það skiptir engu máli hverjir sitja á þingi og kjafta þar, kaupin fara fram annars staðar ! "

Ekkert alvörustarf var unnið á landsfundinum í siðfræðilegum efnum, enda fer siðfræði auðvitað ekki saman við neitt í stefnu Stóra Þjóðarógæfuflokksins og skyldi engan undra. Stór hluti landsfundarfulltrúa myndi líklega, - aðspurður um siðfræði, - spyrja - hvað er það ?

Innmúraður og innvígður flokksmaður, ekki þó Styrmir Gunnarsson, sagði mér að það væri talið að enn væru þrír eða fjórir hugsjónamenn eftir í flokknum, en hann sagðist reikna með því að þeim myndi fækka jafnt og þétt, enda væri flokkurinn bandalag um hagsmuni en ekki hugsjónir. Menn sem væru að tala um hugsjónir væru yfirleitt aðhlátursefni innan flokksins og taldir ójarðtengdir og með takmarkað veruleikaskyn. Hann sagði jafnframt að fylgi Bjarna Ben II. í formanns-stöðuna hefði verið 100% hagsmunafylgi. Landsfundarmenn hefðu einfaldlega treyst honum mun betur en mótframbjóðandanum - fyrir sínum sérhagsmunum !

Heimildarmaður minn er einn af þeim Þjóðarógæfuflokksmönnum sem  viðurkennir eiginlega kinnroðalaust að flokkurinn sé þjóðarógæfuflokkur í ljósi þess sem gerðist, en það er hinsvegar í hans augum ekki svo slæmt mál, meðan sérhagsmunum er sinnt eins og verið hefur.

Kjörorð innvígðra flokksmanna er nefnilega - ég um mig frá mér til mín !

Það hefur löngum verið vitað að helstu fyrirmyndir flokksins hafa undanfarna áratugi verið vestan hafs. Sérstaklega fór sú hefð að nálgast tilbeiðslustigið eftir að Johnson Bandaríkjaforseti tók þáverandi forsætisráðherra og formann flokksins með sér í stuttan labbitúr í Washington meðan hann var að viðra hundana sína. Það þótti mikill heiður á þeim tíma.

Fyrir um það bil 100 árum var til stjórnmálaflokkur hér á Íslandi sem hét Sjálfstæðisflokkur - flokkur sem stóð nokkuð skaplega undir nafni meðan hann hélst í heilu lagi, sem var reyndar ekki lengi.

Eftir að hann leið undir lok hefur í raun ekki verið neinn Sjálfstæðisflokkur í þessu landi. Sjálfstæði lands og þjóðar hefur þó stöðugt verið í hættu fyrir þeim öflum sem vilja setja verðmiða á alla hluti sama hvað það er.

Er ekki kominn tími til þess að stofnaður verði hér SJÁLFSTÆÐISFLOKKUR ?

 

 

 

 

 

Landsfundur Stóra Þjóðarógæfuflokksins

Það er ekki lítið sem er á döfinni þegar Stóri Þjóðarógæfuflokkurinn heldur landsfund. Svo til öll ógæfuöfl þjóðfélagsins fara á kreik, alls staðar er skriðið fram úr skúmaskotum baktjaldavaldsins, því þeir eru ófáir sem vilja fá að sýna sig og sjá aðra á þessu höfuðþingi hræsninnar.

Skuggavaldi er vafalaust sjálfur á staðnum sem endranær, enda er þetta hans þing og hans sigurhrós og gleðiefni að stíga upp og stjórna þar málum.

BB II talaði í sápufroðuræðu sinni um höfuðhrunvald þjóðfélagsins sem farsælasta leiðtoga flokksins í seinni tíð, svo það virðist sem persónudýrkunin á Bubba kóngi sé á uppleið aftur. En kannski þarf viðkomandi frambjóðandi bara á stuðningsliði gamla einvaldsins að halda eins og sakir standa vegna formannskjörsins. Í sömu ræðu geirnegldi BB geislabauginn kyrfilega um höfuðið á píslarvotti flokksins við mikil fagnaðarlæti viðstaddra.

BB II sýndi sem sagt í öllu að hann hefur allt það til að bera sem formaður Stóra Þjóðarógæfuflokksins þarf að hafa til að halda forsvaranlega á málum fyrir sérgæðingaflokkinn.

Það er von mín að land og þjóð þurfi aldrei að sjá framan í BB III, því þá væri Íslands óhamingja vissulega komin á endanlegt hástig helgöngu sinnar !

Í máli núverandi formanns Stóra Þjóðarógæfuflokksins heyrðu menn gamla hrokatóninn og það sem hið óþjóðlega forustulið flokksins hefur fram að færa, eftir að það kom þjóðarbúinu í þrot með frjálshyggju fylleríi sínu. Það er engin iðrun, engin viðurkenning á mistökum, brotum eða neinu. Engin samviska virðist til !

Það er stöðugt talað um afleiðingar hrunsins en aldrei orsakir þess. Hamast er á ríkisstjórninni sem enn er að reyna að moka hruns-flórinn, þó illa hafi það nú  gengið - en engin ábyrgð er öxluð af þeim sem öllum öðrum fremur áttu sök á því hvernig fór.

Meiri forherðingu er varla unnt að ímynda sér en þá sem sýnd hefur verið af forustuliði Stóra Þjóðarógæfuflokksins allar götur frá hruni og hefur verið endurómuð víða af almennum flokksmönnum þeim hinum sömu til ævarandi skammar.

Ég hlýt að skammast mín sem Íslendingur fyrir þessa samfélagslegu óværu !

Fyrir nokkru var grein eftir einn hægrimann í Mbl. undir því fororði að Þjóðarógæfuflokkurinn aðhylltist ekki forsjárhyggju ! Það þarf nú ekki að segja neinum það eftir að þjóðfélagið sem flokkurinn þóttist vera í forsvari fyrir, fór á hausinn. Það gerðist einmitt vegna þess að enginn var í raun á hagsmunavakt fyrir þjóðfélagið - það var engin þjóðarforsjá í gangi !

Samt var verið að borga heilum hópi hálaunamanna fyrir þjóðhagsleg eftirlitsstörf, sem reyndust svo ekki vera neitt nema nafnið tómt þegar veruleikinn talaði. Hvernig er hægt að þiggja laun á slíkum forsendum ?

Landsfundur Stóra Þjóðarógæfuflokksins er sannarlega ekkert fyrirbæri sem talar máli þjóðarhagsmuna og hefur aldrei gert. Þar eru sérhagsmunir einir á ferð eins og fyrri daginn. Hugsjónir hafa skiljanlega aldrei átt samleið með þessu hryllilega flokksskrímsli þjóðarógæfunnar. Enginn flokkur hefur vegið eins að sjálfstæði þjóðarinnar og samt þykist flokkurinn vera að verja sjálfstæðið.

Það var fangaráðið hjá flokknum í vandræðunum eftir hrunið að hengja sig í það mál þegar hann var búinn að eyðileggja fjárhag ríkisins.

Hversu sjálfstætt skyldi það ríki vera sem sett hefur verið á hausinn ?

Landsfundur Stóra Þjóðarógæfuflokksins er andmanneskjulegt einkatrúðaþing.

Þar stjákla menn um eins og steigurlátir hanar með stélin beint upp í loftið og hænurnar reyna sem þær geta að tjalda sínu þó kamb og karlrembu vanti.

Svipmyndir í sjónvarpi og blöðum sýna hvernig yfirborðsmennskan og falsið ræður þarna lögum og lofum. Aðrir flokkar hafa ekki hroka og hræsniskvóta til hálfs á við Stóra Þjóðarógæfuflokkinn sem er þar íslenskur methafi í gegnum langa og ljóta spillingarsögu.

Í raun og veru snúast málin á landsfundum þessa flokks fyrst og fremst um eitt atriði, hvernig menn geti áfram sem best mjólkað ríki og sveitarfélög til hagsbóta fyrir öfl flokksins og sérgæðinga ? Þar sem einhverja peninga er að hafa, þar eru nefnilega Þjóðarógæfuflokksmenn ævinlega á snöpum. Þeir eru þekktir að því að sitja við kjötkatlana þar til þeir eru orðnir kaldir.

Gróðafíkn þeirra er óseðjandi og eftirhrunsgræðgin ekki minni en fyrirhrunsgræðgin. Allt misgerðareðli mannsins á sitt vanheilaga varnarþing í daglegri framgöngu heittrúaðra liðsmanna Stóra Þjóðarógæfuflokksins.

Og það sem forðum var sagt af einum úr þeirra hópi um meðferð opinbers fjár er enn í fullu gildi af þeirra hálfu : " Fólkinu kemur ekkert við hvað gert er við þessa peninga ! "

 

 

 

 

Markaðssetning á kynferðisglæpum ?

Á undanförnum árum höfum við sem búum í þessu landi, verið upplýst um margt misjafnt sem hefur mikið að gera með uppgjör fólks við hryllilega fortíð. Allskyns afhjúpun á margskonar misnotkun og ofbeldi virðist benda til þess að hræðilegt framferði hafi átt sér stað víða, þar sem níðst hefur verið á börnum og lítilmögnum og oftar en ekki tengist slíkt kynferðislegum afbrigðilegheitum. Flest rök benda til þess að enn sé ýmislegt af þessu tagi í gangi í samfélaginu og er illt til þess að vita.

Við höfum kynnst sögu Thelmu Ásdísardóttur, þar sem voðaleg atburðarás átti sér stað nánast við þær aðstæður að allir vissu en enginn sagði neitt. Og enn er þjóðin að glíma við martröðina varðandi mál Ólafs Skúlasonar, sem virðast lengi geta vafið upp á sig með frekari viðbjóð. Allt er þetta ömurlegra en hægt er að hugsa sér og sýnir raunar skýrt hvað maðurinn getur sokkið djúpt þegar hann fjarlægist Guð sinn með breytni sinni og vill ekkert með hann hafa í lífi sínu.

Öll erum við breysk og brothætt og þurfum á því að halda að leiðast af ljósinu sem kemur að ofan, því ef við neitum þeirri forsjá er stutt í að myrkrið sem kemur að neðan hellist yfir sálina með þeim vítisafleiðingum sem því fylgja.

Menn sem hafa ánetjast illu andavaldi vegna holdlegs veikleika síns eru sjúkir og ráða sér ekki sjálfir. Þeir eru sjálfum sér og öðrum hættulegir og gera sér enga grein fyrir því hvað framferði þeirra hefur mikla samfélagslega sýkingu í för með sér. Fyrir sjúkum einstaklingi af þessu tagi verða ranghugmyndir að réttum hlutum og öll skynjun afbrigðileg og brengluð.

Raunmynd veruleikans er hafnað og búin til ný veruleikamynd sem samræmist þeim villuhugmyndum sem ráða. Fórnarlömb þeirra sem eru sjúkir að þessu leyti geta verið mörg og átt geysilega erfitt með að vinna úr sínum vandamálum. Ranghugmyndir gerenda virðast einnig oft geta merkt fórnarlömbin svo að það verður í sumum tilfellum ekki minna um ranghugmyndir hjá þeim og tortryggni og efasemdir um heilindi annarra langt umfram það sem eðlilegt getur talist.

Misnotkunarmál virðast þannig geta ruglað þolendur svo í ríminu að þeir haldi fram minningum sem eiga sér stundum ekki stoð í öðru en sálarlegum sársauka þeirra. Þegar sú staða kemur upp eru vandfundnar leiðir til lausna.

Þessi mál eru öll hryggilegri en orð fá lýst og margt ljótt hefur gerst í þessum efnum. Það er þó með því verra, að mínu áliti, þegar hryllilegar reynslusögur af þessu tagi virðast vera gerðar að hörku-markaðsátaki, þar sem sölumennskan fer að yfirskyggja allt annað.

Mér er raun að því hvernig þannig virðist farið með bók Guðrúnar Ebbu Ólafsdóttur og hvernig menn geta hamast þar í auglýsingaáróðri og markaðssetningu til að reyna að hala sem mesta peninga inn á allan þann viðbjóð sem ég býst við að þar sé verið að lýsa að einhverju marki.

Og mér skilst að höfundur sé að lesa úr bókinni hér og þar !

Er þessi saga og óhugnaður hennar virkilega svona spennandi ?

Ég er nú einu sinni þannig gerður, að ég er aldrei hrifinn af því þegar þess er nánast krafist að einhliða frásögn einnar manneskju sé látin gilda sem 100% sannleikur í málum. Þar geta ranghugmyndir haft sitt að segja og þegar við höfum ekki neinar upplýsingar frá öðrum aðilum sem málum tengjast, geta einhliða lýsingar af því sem gerst hefur, seint orðið fullkomlega áreiðanlegar.

Þar hljóta efasemdir að vera til staðar og sakfelling annarra á grundvelli einhliða vitnisburðar getur því aldrei talist réttlætanleg framvinda í málum.

Peningalegt skaðabótamat á kynferðisglæpum hlýtur líka að vera mjög hæpin leið til að gera hreint fyrir dyrum og græða sár. En það er eins og sumum finnist allt í lagi að slíkt sé virt til fjár. Eins að fórnarlömb kynferðisglæpa markaðssetji reynslu sína til að þéna sem mesta peninga á svívirðu hins liðna !

Fyrir nokkru var lokað á mann í innhringingarþætti í útvarpi þegar hann minntist á að konur þær sem báru sakir á Ólaf Skúlason fyrir kynferðislegt áreiti, hefðu  látið lítið í sér heyra eftir að þær hefðu fengið bætur í formi peningagreiðslu.

Viðkomandi maður var sagður hafa farið yfir strikið, en alveg eins má ætla að hann hafi viðrað skoðanir sem hafi ekki fallið vel að þeim rétttrúnaðar-sjónarmiðum sem er greinilega reynt að halda uppi í þessum efnum.

Mér finnst það afar ógeðfellt umhugsunarefni að til þess geti komið, að einhver tiltekin greiðsla í peningum verði á komandi árum skilgreind sem kvittun fyrir nauðgun !

Kynferðisbrotamál eru vandmeðfarin og þau vilja oft vekja gífurlega miklar tilfinningaöldur í þjóðfélaginu og í slíkum stórsjó reiðinnar verður réttlætis-hugsunin oft eins og sökkvandi skip.

Við skulum varast að falla niður í myrkur múgsefjunar og sleggjudóma og reyna að halda sönsum. Og við skulum jafnan reyna að vera vel á verði svo við séum þeim mun færari að greina kjarna hvers máls sem upp kemur frá öllu slúðrinu sem þyrlað er upp um leið.

Sú samfélagslega skylda hvílir á okkur að við eigum að vera ábyrg gerða okkar.

Látum því ekki rugla okkur svo í ríminu, að afleiðingar mála verði í engu réttlætanlegu samhengi við orsakir þeirra !

 

 

 

 

" Fjölmenningarglæpir !"

Þó að við Íslendingar séum komnir af víkingum í þrítugasta og fjórða lið eða þar um bil, höfum við lengi verið tregir til stórræða á ofbeldissviðinu. Gömlu genin frá hinum ránfúsu ættfeðrum hafa fyrir löngu umbreyst í nýja sköpun og fyrri tilhneiging þeirra til lögleysis farið á ónefndan stað eins og víkingarnir sjálfir.

Við Íslendingar vorum því þannig séð farnir að lifa í tiltölulega friðsömu samfélagi, þar sem lítið var um að menn væru að brjóta rétt hver á öðrum og samhjálp og samstaða var í nokkuð góðri stöðu. Það sem fólk heyrði erlendis frá um framferði manna, gerði landsmenn nokkuð sátta við það að eiga heima á Íslandi, því hérlendis virtist flest vera með kyrrum kjörum miðað við önnur lönd.

En með vaxandi samgöngum og auknum menningartengslum við útlönd, fóru margir að telja sjálfum sér og öðrum trú um það, að við hér á Fróni færum á mis við býsna margt af því góða. Þeir sem þannig töluðu voru yfirleitt sigldir menn sem höfðu séð dýrðina ytra og vildu skreyta skerið - eins og þeir kölluðu heimaland sitt - með aukinni menningu og glæstari tilvistarháttum.

Það var að þeirra mati hreint út sagt lífsnauðsynlegt að hrista heimsmenninguna yfir skerið og öll forpokun gamalla viðhorfa úr hinum þrönga íslenska torfkofaheimi mátti ekki lengur standa okkur fyrir þrifum sem þjóð - og hafði reyndar allt of lengi gert það -  sögðu þessir vísu menn.

Og fyrir ötulan atbeina slíkra menningarpostula, jókst smátt og smátt aðstreymi breytilegrar menningar frá öðrum löndum. Við fórum svo skiljanlega að verða stórum gjaldgengari í samfélagi þjóðanna eftir því sem við lærðum í meiri mæli að taka upp þeirra siði. Sérstaklega jókst hróður okkar þegar við þóttumst fullkomlega hafa áttað okkur á því að þjóðmenning væri forpokun og fjölmenning væri ávísun á menningarlega framtíðar fullnægingu hvers og eins.

En eftir því sem fjölmenningin óx með aðstreymi úrvalsliðs frá hinum ýmsu löndum, virtist fara að bera á auknu ofbeldi í þjóðfélaginu. Menn skildu þetta ekki alveg til að byrja með, því það hafði ekkert verið minnst á neina neikvæða fylgifiska hinnar utanaðkomandi menningar. En á tiltölulega skömmum tíma fóru ýmis lögbrot og alvarlegir ofbeldisverknaðir að eiga sér stað í talsverðum mæli og þar voru ekki Íslendingar að verki.

Fréttir af slíkum atburðum í fjölmiðlum voru þó lengi vel settar þannig fram, að ekki var haft hátt um það hverjir hefðu framið afbrotin. Sennilega hefur það verið vegna þess að aumingja fréttastofurnar hafa til að byrja með þjáðst af fjölmenningarlegri blygðunarkennd og ekki treyst sér til að skýra rétt frá málum.

Þegar landinn hlustaði á slíkar óyndisfréttir, kom það oft fyrir að menn setti hljóða og þeir hugsuðu með sér : " Hvernig er þjóðin okkar eiginlega að verða !"

En býsna oft kom í ljós síðar meir að viðkomandi verknaðir höfðu ekkert með íslensku þjóðina að gera, því gerendur reyndust vera aðkomumenn í þjóðlífi okkar, boðberar fjölmenningar og frjálsrar athafnamennsku frá útlöndum !

Og nú eru menn víst nokkuð almennt farnir að átta sig á því að til er nokkuð sem skrá mætti í þjóðarprótókollinn undir fyrirsögninni  "fjölmenningarglæpir ! "

Fjölmenningarglæpir á Íslandi eiga sér stað vegna þess að einbeitt og jafnvel forhert glæpahneigð innfluttra einstaklinga er að verki. Þar er um að ræða  afskaplega neikvæða fylgifiska hinnar utanaðkomandi menningar, fylgifiska sem eru lítt til þess fallnir að bæta þjóðlífið og það samfélag sem hér hefur verið.

Eitt síðasta dæmið um fjölmenningarglæp er ránið á Laugaveginum hjá Frank Michelsen. Snemma lá það nokkurnveginn ljóst fyrir að Íslendingar hefðu ekki verið þar að verki. Nú er líka svo komið að fjölmiðlar eru farnir að segja skýrar frá málum og fyrri blygðunarkennd virðist ekki standa þeim eins fyrir þrifum og áður. Það er því upplýst mál að innflutt glæpahneigð var að verki í genum þeirra sem frömdu ránið á Laugaveginum, en ekki arfgeng lögleysa í þrítugasta og fjórða lið frá forfeðrum okkar Íslendinga, víkingum fornaldartímans. Og ekki er betri sögu að segja hvað þessi mál snertir frá bræðralöndum okkar - hinum Norðurlöndunum !

Það er ljóst orðið að glæpamenn af erlendu bergi brotnir telja það nokkuð einfalt mál að þjóna hneigðum sínum hér á landi og óttast ekki mikið í þeim efnum. Aðgengi slíkra aðila að landinu hefur verið gert mjög auðvelt því fjölmenningarstefnan greiðir fyrir öllu streymi fólks milli landa. Þar er hinsvegar ekki allt sem sýnist og jafnan vill verða svo að það sé misjafn sauður í mörgu fé.

Ég hef lengi haft þá skoðun, að við Íslendingar flytjum inn í landið okkar fullmikið af fjölmenningarstimpluðu mannakjöti með allt of neikvæðum fylgifiskum fyrir eðlilegan þjóðlegan smekk ?

Staðreyndin er nefnilega sú - að minni hyggju -  að þjóðmenning er góð menning en fjölmenning er bölmenning !